Broeder Sjuul, het ijskonijn.

Thea, Tom en Aagje hebben een diepe indruk gemaakt. Waar is het ijskonijn gebleven? Broeder Sjuul is geraakt in de wereld van hectiek, geluk maar ook veel verdriet. Waarom…?
Deel dit verhaal:

Zorgverleners kennen mij als het ijskonijn, ik maak soms hele harde grappen die eigenlijk nog maar net kunnen. Ik kan ijskoud en zonder enig greintje gevoel naar een patiënt kijken. Ik kan mijn werk doen zonder dat ik daarbij word gestuurd door een mening, gevoel of andere factoren. Een ijskoude klinische blik, waardoor ik de constante stroom van ziektes, dood, verdriet, pijn en andere nare gewaarwordingen aan kan. Ik maak soms gekscherend de opmerking dat ik geen hart heb maar een vakje waar ik mijn autosleutels in op kan bergen.

Ik heb dan naast de titel Verzorgende IG de namen Broeder Sjuul en zuster, ook nog de bijnaam Lucia de B 2 omdat ik in de terminale zorg werk, het ijskonijn omdat ik die ijskoude gevoelloze klinische blik heb en de beroepsidioot omdat ik alles wil leren en doen.

Er zijn de afgelopen maanden maar drie mensen geweest die door de ijskoude blik drongen en me lieten huilen, de eerste was net voor covid-19 zijn intreden deed in Nederland.

Thea

Thea een jongedame van 43 jaar oud ligt voor mij te sterven, ik heb familie gebeld (Henk van 42, Milou van 6 en Mirjam van 7). Ze komen met gierende banden naar ons toe. Zijn vrouw, en hun moeder, is zo snel en zo hard achteruit gegaan dat ik het geen uur meer zou geven. Het is een kwestie van kwartieren voor Thea zal komen te overlijden.

Ik ken deze mensen goed, een maand of vier daarvoor waren ze hier ook voor het zelfde. Maar Thea wilde nog niet dood en de verlenging van het leven wordt gespeeld. Vier maanden van afscheid. Zachtjes hoor ik achter mij de deur open gaan en samen met Henk komen de kinderen binnen, ik leg Henk uit wat ik denk en dat hij natuurlijk altijd kan bellen als hij mijn hulp nodig heeft.

Voor ik weg loop komt Mirjam naar me toe en zegt: “Gaat mama dood?” ik antwoord dat ik dat wel denk maar dat ze maar moet kletsen tegen mama want dat hoort ze nog wel. Ik blijf even kijken en hoor Mirjam zeggen: “Het is goed mama, we worden wel gelukkig met zijn drieën. Je hoeft niet te vechten.” Alsof ik een dolk door mijn ruggengraat heen kreeg, schoten de tranen in mijn ogen, ik wist niet hoe snel ik die kamer uit moest komen en de post in moest rennen waar ik als klein kind heb zitten huilen. Mijn collega’s die geschrokken naar me keken, vroegen wat er was en ik kon het niet over mijn lippen krijgen welk beeld ik voor mijn ogen zag.

Tom

De tweede die me heeft laten janken was Tom. Jullie weten nog wel die patiënt met zaadbal kanker (niet? Lees het hier). Hij vertelde ’s middags dat veel van zijn vrienden niks van zich lieten horen, ik heb anderhalf uur over zijn leven zitten praten. Het is de volgende dag dat ik hem om 7 uur, (lig je in het ziekenhuis moet je nog vroeg je nest uit) uit zijn bed sta te trommelen. Ik zeg: “en goed geslapen?” en hij zegt “ja dankjewel,” Tom doet me denken aan iemand dus ik vind het al wat lastig. In een split second staat hij op en in zijn onderbroek geeft hij mij een knuffel en zegt: “Dat je de tijd voor me hebt genomen.”

Mijn ogen zijn vochtig als hij me loslaat uit die knuffel en ik excuseer me dat ik even wat moet doen. Daar kwamen de waterlanders weer, het enige wat ik kan denken is: ‘doe normaal jij melancholische gek, niet janken.’ Maar die knuffel zorgde ervoor dat het complete Antarctica rond mijn hart smolt en ja dat smelt water moest ergens heen. Met dikke rooie ogen van het janken loop ik terug en doe de metingen, ik zeg alleen maar ‘sorry’ en hij zegt ‘Geeft niks, ik snap het.’

Aagje

En de derde is Aagje, ze is van beroep arts en vecht tegen haar tranen als ik haar vanochtend de HOLDING op rijd. Ze komt alleen binnen en ze heeft geen man en geen kinderen. Ik vind het moeilijk om dat soort mensen te zien. Ik durf niet zo goed te vragen naar haar verhaal dus lees ik haar medisch dossier. Het dossier is uitgebreid en ik lees van a tot z wat er is gebeurt. Ik kijk naar twee ogen vol pijn en ineens greep het me aan. Die blik in haar ogen deed me zeer zo intens en dan kun je arts zijn en alle kennis op je gebied hebben maar deze ziekte maakt geen onderscheid in opleiding.

Die ene zin in haar dossier: “het beïnvloed mijn leven want ik kan mijn vak niet meer uitoefenen.” gonst nog steeds door mijn hoofd.

Dus ja ook dit ijskonijn heeft gevoel, want ondanks dat ik zonder gevoel mijn werk kan doen, koud en klinisch kan kijken raken sommige dingen mij tot diep in mijn hart.

Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, geboren in 1998 dat is nog heel jong voor een zorgverlener. De zorg heeft me niet altijd getrokken, ik wilde trein machinist worden tot het moment daar kwam dat ik maatschappelijke stage wilde gaan lopen in een verpleeghuis. Ik leerde een andere wereld kennen, een wereld vol hectiek, een wereld vol geluk maar soms ook van verdriet.

De zorg heeft me getrokken en zo begon ik aan mijn reis naar de wereld van een verzorgende. Ik heb de wereld naar een verpleegkundige ook geprobeerd, het beviel niet en hoe graag ik het ooit ook word blijf ik voor nu graag een goede verzorgende.

Van verpleeghuis tot psychiatrie en het ziekenhuis, ik ben werkzaam geweest in elk facet en ik weet precies wat er waar van me verwacht word. Dat maakt het voor collega’s simpel om samen met mij te werken. Ook ik ben niet alwetend dus ik hoor graag feedback en stel veelvuldig vragen als ik ergens niet mee bekend ben. Ik hou van een open werksfeer met daarin een teamverband maar ik ben ook zeker voor individualiteit.

Broeder Sjuul

De merknaam broeder Sjuul is ontstaan in mijn opleidingstijd, in mijn stage op de PG afdeling was Julian vaak niet te onthouden voor mijn cliënten/bewoners, Julian werd langzaam Juul en later Sjuul. Daarnaast riepen veel cliënten/bewoners gewoon Broeder, hier komt Broeder Sjuul vandaan. Toen ik zzp’er werd is broeder Sjuul een onderdeel van mijn leven geworden.

Hier bouwen we aan de toekomst van de zorg, bouw jij met ons mee?

Meer verhalen uit de zorg

Interimmanager en podcast-host Sara Woudenberg

Interimmanager en podcast-host Sara Woudenberg bij Mens in de Zorg legt haar zoektocht aan de dag. Met wat tijd en zelfreflectie is ze gestopt bij opleiding communicatie en zo overgestapt naar de zorg. Waarom de zorg?
Lees verder

Jeugdbeschermer Susanne Meier

Jeugdbeschermer Susanne Meier verteld over hoe haar werkomstandigheden aanzienlijk veranderd zijn door de corona pandemie. Hoe heeft corona haar werk veranderd en valt dit te doen?
Lees verder

Recovery verpleegkundige - Martini Ziekenhuis

Het dagelijkse werk op de recovery als verpleegkundige. Vanaf 2011 werkt Marleen in het Martini Ziekenhuis en komt veel verschillende patiënten tegen. Haar ervaringen binnen deze afdeling deelt zij met ons in haar verhaal.
Lees verder

Is dit mijn plek?

Een ware zoektocht naar de plek waar hij zijn kwaliteit het beste kwijt kan, energie krijgt van wat er moet gebeuren en vooral de resultaten die eruit komen. Maar is dit wel zijn plek?
Lees verder

Samen werken aan toekomst van de zorg?

Deel hier jouw verhaal.
Hét platform voor iedereen met een hart voor de zorg. Hier zien we het werk van de zorgprofessional, nodigen we ertoe uit en leren we van elkaar. Van zorgverhalen tot persoonlijke ontwikkeling, het komt allemaal aan bod. Wij bouwen aan de toekomst van de zorg.
Contact
info@ikwaardeerdezorg.nl
06 4045 7950

Copyright © 2021 Ik waardeer de zorg