Belevingstraining en omdenken in de zorg. De Keerzijde.

Omdenken in de zorg: daar kunnen we beter niet over praten. We kunnen het gewoon maar beter doen. Hoe dan? Door de rollen om te draaien. Door iedereen met een verantwoordelijkheid in de zorg zelf te laten ervaren wat zorgafhankelijkheid met je doet als mens. Binnen de belevingstraining van De Keerzijde draaien we gewoon voor […]
Deel dit verhaal:

Omdenken in de zorg: daar kunnen we beter niet over praten. We kunnen het gewoon maar beter doen. Hoe dan? Door de rollen om te draaien. Door iedereen met een verantwoordelijkheid in de zorg zelf te laten ervaren wat zorgafhankelijkheid met je doet als mens. Binnen de belevingstraining van De Keerzijde draaien we gewoon voor een dag de rollen om. Deelnemers worden zelf verzorgd, verpleegd en begeleid vanuit een team ervaren zorgprofessionals uit de praktijk. Lieke du Bois (59) uit Zevenbergschen Hoek is oprichter van De Keerzijde.

Geschreven door: Lieke du Bois

Het ontstaan van de keerzijde

Een paar jaar geleden trok ik samen met mijn zorgcollega's de stoute schoenen aan. We huurden een huisje op een vakantiepark en zijn een weekend lang verpleeghuis gaan spelen. Vroege en late diensten wisselden elkaar af en de afspraak was: gebruik zoveel mogelijk de ervaring van de werkvloer en dus de handelingen, regels en de activiteiten van alledag. Ik werd van het ene op het andere moment bewoner en belandde in een systeem waar ik zelf geen regie meer over had. De verzorgenden (algauw zusters en broeders geheten) wisten veel beter dan ik wat goed voor mij was. Er ontstond al snel totale verbazing over mijn eigen gedrag en dat van mijn mededeelnemers. Ik raakte binnen een paar uur zwaar geïrriteerd, maar dat maakte de zusters en broeders niet uit. Komt wel goed Lieke, we gaan zo lekker eten. Ga jij maar vast de tafel dekken. Gedwee deed ik wat er van me gevraagd werd. Ik hoorde één van mijn mededeelnemers vragen of ze een glaasje water mocht pakken en ik dacht: Idioot, dat pak je toch gewoon?

''Ik voelde met net een puber.''

Bizar

Bizar om te zien wat er met je gebeurt binnen een paar uur. En we hadden nog 45 uur te gaan! Ik dacht van tevoren dat het erg leuk zou worden. Immers: vertel mij niet na al die jaren hoe ik met mijn bewoners om moet gaan. Maar leuk was het op dat moment echt niet. Ik was binnen een paar uur gehospitaliseerd en paste me aan alles aan. Het was geen rollenspel meer, nee hier zat ik als mezelf. Gelukkig kregen we dezelfde avond met z'n allen nog even de slappe lach vanwege alle, zeer pure reacties van ons als deelnemers. Dat luchtte op. Even. Want daarna kwam de mededeling dat niet iedereen kon douchen de volgende morgen, er waren te weinig vroege diensten. Of we even een afspraak konden maken van wie in de avond en wie in de ochtend zou gaan douchen. De stoom kwam uit mijn oren, maar ik durfde het niet te zeggen tegen de zuster. 's Avonds in bed lag ik een plan te bedenken hoe ik in de ochtend even heel snel stiekem kon gaan douchen zonder dat de zuster dat zou merken. Ik voelde met net een puber.

Afhankelijke positie

Gelukkig mocht ik uiteindelijk toch 's ochtends douchen. Maar de zuster (weer een nieuw gezicht overigens) bleef er wel bij. Op aanwijzing van de zuster heb ik me keurig gewassen, in de goede volgorde. Toen ik bijna klaar was hoorde ik ineens: Goed zo Lieke! Dat schoot er heftig in bij mij en het enige wat ik kon denken was: En nu die badkamer uit! Maar ik zei het niet. Bang voor een weerwoord. Ik zat tenslotte in de afhankelijke positie, naakt en onzeker. De zuster aangekleed en alweer druk aan het overleggen met een collega over de volgende die mocht gaan douchen. De dagen gingen zo door en ik schoot zelf van de ene emotie in de andere. Heel bijzonder om dat bij mezelf te ontdekken. De neiging om dingen stiekem te doen was erg groot (eens kijken wat de zuster dan gaat doen) wat natuurlijk voor deelnemers onderling regelmatig voor de slappe lach zorgde.

Bijzondere ervaring

Na een weekend midgetgolf, kaarten, niks doen en TV kijken (lekker makkelijk), continu in een groep verblijven (heel vermoeiend) en totale verbazing over mijn eigen gedrag was het ineens klaar. Het verpleeghuis werd weer een vakantiehuisje. De zusters en broeders werden weer gewoon mijn collega's. Het werd tijd om alles op een rijtje te zetten. Wat een ervaring! Ik ben het tot op de dag van vandaag nog lang niet vergeten. De enige conclusie die we konden trekken was: deze bijzondere ervaring gunnen wij iedereen die werkt in de zorg als medewerker, manager, mantelzorger of vrijwilliger.

''Maar wat heeft het mij nou uiteindelijk opgeleverd?''

Wat leverde dat op?

Maar wat heeft het mij nou uiteindelijk opgeleverd? Veel, heel veel. Ik ontdekte dat ik tot dat weekend iemand was die graag alles onder controle wilde hebben. Door in deze situatie de controle uit handen te geven heb ik daarna de conclusie getrokken dat ik als mens helemaal niets onder controle heb wanneer ik zelf afhankelijk word van zorg.

Wat het mij verder gebracht heeft is het begrip voor mijn bewoners, maar zeker ook voor mijn eigen ouders. Zij raakten op dat moment steeds afhankelijker van thuiszorg en mijn moeder later van zorg in een verpleeghuis. Door continu in de gaten te houden dat zij hierin de bepalende mensen waren heb ik ze als mantelzorger de regie zo lang mogelijk laten behouden over hetgeen zij nog wel konden bepalen. Hoe klein dit ook was in de laatste fase van het leven, maar zo ontzettend belangrijk voor hen. Ik hoefde alleen maar even terug te denken aan mijn eigen 48 uur toen in dat weekend.

Omdenken in de zorg: ja, graag en wel nu.

Bron

Dit artikel is geschreven door Lieke du Bois van De Keerzijde. De Keerzijde biedt iedereen, werkzaam en verantwoordelijk in de zorg, de mogelijkheid deze persoonlijke ervaring een dag te komen beleven.

Ben jij werkzaam in de zorg en ben je geïnteresseerd in deze bijzondere informatie? Kijk dan voor meer informatie op de vernieuwde website van De Keerzijde.

Hier bouwen we aan de toekomst van de zorg, bouw jij met ons mee?

Meer verhalen uit de zorg

Life of a PA student

Fysiotherapeute, afdelingsassistente op de intensive care én een nieuwe uitdaging als physician assistant (PA) in opleiding op de afdeling anesthesie. Dat het leven zo bewogen kan zijn, ervaart ze aan den lijve tijdens haar werkzaamheden in het ziekenhuis in het afgelopen jaar.
Lees verder

De jonge verpleegkundige

Ze is nog maar 17 jaar wanneer ze besluit om twee HBO opleidingen tegelijk te volgen. Ze omschrijft zichzelf als iemand die alles uit het leven wil halen. Ze heeft een druk leven en de nodige uitdagingen gehad. Maar wie is Daphne nu?
Lees verder

Zorgen is kunst

Jennifer is afgestudeerd verpleegkundige met een specialisatie in de palliatieve zorg en zorgtechnologie. Daarnaast brengt ze kunst en de zorg bij elkaar in haar serie 'Helden'. Wie zijn deze helden?
Lees verder

Van zij-instromer tot speltherapeut

Gwen is 48 jaar en werkzaam als speltherapeut in de jeugdzorg en in de verstandelijk gehandicaptenzorg. De route die ze hiervoor heeft afgelegd deelt zij met ons in dit interview, haar verhaal.
Lees verder

Samen werken aan toekomst van de zorg?

Deel hier jouw verhaal.
Hét platform voor iedereen met een hart voor de zorg. Hier zien we het werk van de zorgprofessional, nodigen we ertoe uit en leren we van elkaar. Van zorgverhalen tot persoonlijke ontwikkeling, het komt allemaal aan bod. Wij bouwen aan de toekomst van de zorg.
Contact
info@ikwaardeerdezorg.nl
06 4045 7950

Copyright © 2021 Ik waardeer de zorg